26 mei 2016 Dennis 't Hart

Stairway

Vandaag, 26 mei, mocht ik weer eens opdraven in het UMC Utrecht voor een MRI scan. In plaats van zeventig minuten, een klein halfuurtje langer. Veel te lang stilliggen met de hoop op mooie foto’s van mijn wervelkolom. Mooie foto’s maak je doorgaans van mooie dingen…. Maar goed.

‘Welke muziek wil je horen’, wordt gevraagd, terwijl een infuus wordt aangelegd. Radio 2 graag….

In de zogenaamde ‘tunnel of love’ start de MRI en hoor ik in de verte op mijn koptelefoon:

“I’m feelin’ okay this mornin’. And you know,  We’re on the road to nowhere. Here we go, here we go.”

Een stuk tekst van de Talking Heads, Road to nowhere… Grappig denk ik. Waar leidt inderdaad de weg naar toe, en sluit mijn ogen…

Tussen het harde geluid van de MRI door hoor ik opeens Led Zepelin. Stairway to heaven… Bijna ironisch…. Leidt daar de weg naar toe….

‘Missing’ komt voorbij van Everything but the girl… Ook bij deze plaat verschillende gedachten en natuurlijk denk ik aan hetgeen ik mis.

“You always were two steps ahead. Of everyone. We’d walk behind while you would run….”

In deze zin herken ik iets van mezelf. Ik liep graag voorop, overal iets van weten, overal van op de hoogte zijn… En niet dat iemand achter me aan loopt. Maar die kracht, dat is een sterke competentie van mij. Ben nieuwsgierig, blijf nieuwsgierig en blijf gefocust op doorgaan.

The Road to nowhere? Dat zal mijn weg worden, the stairway to heaven… ‘Missing’ things?  Ja! Maar nieuwe dingen vinden… Altijd!

Muziek brengt herinneringen, maakt herinneringen en geeft troost. Ik draai muziek, hoor het overal en muziek geeft mij kracht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons