30 augustus 2016 Dennis 't Hart

Something for the pain

Die stemmetjes. Twee kleine lieve meiden en één lief stemmetje van Sam. De trap oplopend met een gevoel van opwinding. Vandaag gaan ze na zes weken vakantie weer naar school. En ook nog een nieuwe school.

Ik lig op bed, oordoppen in tegen geluid, de gordijnen dicht. Mijn hoofd doet zo zeer, zelfs als ik lig. Maar, maar die stemmetjes….

“Come on, come on, come on…Give me something for the pain. Give me something for the blues”.

Een kus, een knuffel, een lach en een groet. En weg zijn ze…. Rens brengt Sam, Liz en Evi op de fiets naar hun nieuwe school, een nieuw begin voor drie lieve kleine helden.

Ik kom mijn bed niet uit, kotsmisselijk en bij elke beweging in bed, dreunt m’n hoofd. Pijn is er altijd, maar vandaag zakt het niet weg. Niet eens een heel klein beetje.

Piepende oren, duizelig, koppijn en flinke last van m’n rug. Er schijnt weer een hernia te zijn ontstaan en zo nu en dan heb ik daar ook flink last van. Rugpijn en uitstraling in allebei m’n benen. Maar de lunch is weer gelukt en na de douche nog even een uurtje slapen.

“Come on, come on, come on…Give me something for the pain. Give me something for the blues”.

Ze komen thuis van school alsof ze al jaren op deze school zitten. ‘Het was een hele leuke dag, papa!’ Leuke juffen en een meester gaan dit schooljaar ervoor zorgen dat ze kunnen groeien en door ontwikkelen. Fijn dat ze al zo snel hun plekje vinden.

“Come on, come on, come on…Give me something for the pain. Give me something for the blues”.

En wat geef ik ze mee vanuit mijn bed. Ik hoop dat als ze later ‘groot’ zijn, ze kunnen zeggen dat hun vader er altijd voor ze was. Ook op die momenten dat er nieuwe paden werden betreden. Juist op die belangrijke momenten….

“Give me something for the pain when I feel I’ve been danglin’ from a hang-man’s noose”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons