12 september 2016 Dennis 't Hart

Somewhere only we know

Keane op de radio. Ik luister, zing zachtjes mee en ga op zoek naar de songtekst. Mooie teksten….

“I walked across an empty land. I knew the pathway like the back of my hand. I felt the earth beneath my feet. Sat by the river, and it made me complete”

Ik lig op bed en denk aan mijn reizen van ‘vroeger’….

Zuid Frankrijk, West Frankrijk, Parijs, Monaco, Spanje, Barcelona, Fuerteventura, Ibiza, Brussel, Antwerpen, Brugge, Gent en Knokke, vele Duitse steden, Berlijn en München, Tsjechië en dan vooral Praag, vooral Praag, Hongarije, Boedapest, Italië, Toscane, voormalig Joegoslavië, Oostenrijk en Zwitserland, Engeland, Ukraine, Isla Margarita, Venezuela, Caracas, st. Maarten, Barbados, Mexico, Playa del Carmen, Acapulco, Isla Mujeres, een teen in Kuwait, Indonesië met Java, Bali, Lombok, Gili eilanden, Sulawesi. Maar ook Singapore, Hong Kong, vele eilanden op de Filipijnen zoals Boracay maar ook Manila. China van Kanton naar Beijing en van Shanghai via Xi’an naar Chengdu, Macau, Vietnam van Hanoi naar Ho Chi Ming stad, Thailand met Ko Panang, Ko Tao, Ko Samui en Ko Samet.

“Oh, simple thing, where have you gone? I’m getting old, and I need something to rely on. So tell me when you’re gonna let me in. I’m getting tired, and I need somewhere to begin”

En nu zoek ik naar een leuk plekje op maximaal één uurtje rijden…

“I came across a fallen tree. I felt the branches of it looking at me. Is this the place we used to love? Is this the place that I’ve been dreaming of?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons