7 december 2016 Dennis 't Hart

Dochters

“Kwart over zeven op zondagmorgen. Hoor ik een stem die heel zachtjes aan me vraagt;”Ben je al wakker pap?”

Ik word wakker en ’t blijkt dat ook de laatste bloodpatch niet geholpen heeft. Zoveel pijn moeten lijden voor, wat was het…. een paar ‘echte’ momenten zonder pijn. Totaal van acht BP in m’n rug gekregen. En nu afgesproken dat de arts in Utrecht overlegt met de arts in Los Angeles….

Momenteel lig ik weer veel op bed. Slaap veel en probeer af en toe iets te lezen. Ben moe en heb veel hoofdpijn. Maar zoals altijd probeer ik uit bed te zijn als Sam en de meiden uit school komen. Om hen een warm welkom te heten en hun verhalen over school, huiswerk en vriendjes te horen.

“Ooooh wat gaat de tijd toch snel. Gisteren nog zag ik haar voor het eerst, lag ze hier in m’n armen.”

Ik had voor dinsdagmiddag even afgesproken met Liz te gaan helpen haar LEGO te bouwen. Aan de grote tafel begonnen wij aan de klus. Grote mok koffie erbij om maar te zorgen dat ik iets langer kon blijven zitten. Ik weet nooit precies wanneer de druk toeneemt in m’n hersenen, en er dus flink veel hersenvocht wegloopt uit het lek.

En verdorie na een tien minuten voelde ik mij zo enorm achteruit gaan. Ik begon te zweten, kreeg flinke pijnscheuten, oren ging suizen, geluid kwam 100 keer harder binnen dan normaal en mijn hersenen maakten kortsluiting. Ik wist dat ik moest gaan liggen, maar het lukte niet op te staan.

“Wat is ze mooi. En wat staat de tijd haar goed. Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds weer een beetje veranderd is.”

Abrupt stond ik op en gaf aan dat ik naar bed moest. Liz achterlatend met een berg LEGO en een blik in haar ogen…. Zo’n blik wil je niet zien in de ogen van je dochter….

“Maar hoe groot ze ook mag zijn. In mijn ogen blijft ze altijd klein.”

In het donker met oordoppen in, begon ik aan een reis naar stabilisatie en rust in hoofd en lichaam. Even later kwam een zeer verdrietige Liz, uithuilen bij mij en kwam al haar verdriet eruit. ‘Ik wil niet dat je ziek bent, papa’!

“En soms… Wanneer ik m’n ogen sluit. Lopen we samen op het strand. Haar handje in de mijne. En dan… Zet ze de tijd even stil.”

Chronisch ziek zijn is zoveel meer dan alleen ‘maar’ chronisch ziek zijn….

“Ik hou haar vast.”

Comment (1)

  1. Aranea

    Lieve Den, Deze komt binnen.
    Liz wil niet dat je ziek bent, Evi niet, Sam niet, Dappere sterke Rens niet. Jij niet. En met jullie zoveel meer mensen!
    We gaan het met zijn allen voor elkaar krijgen, op naar Amerika. Naar een toekomst waarin je zoveel kan helpen met Lego dat ze je smeken om te stoppen. Dikke x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons