28 december 2016 Dennis 't Hart

Laten we dansen

“Ik ben hier als je me nodig hebt, hier als je me zoekt. Pak m’n hand vast, nog een keer. Nog een keer op verzoek. Laten we dansen, tot je voeten niet meer kunnen. Dansen tot het licht wordt, en dan opnieuw beginnen. Laten we dansen.”

Rens liet het mij horen, half november, deze song van Diggy Dex en Paul de Munnik. Ze stuurde het per app vanuit Spotify en gaf aan, dat de tekst zo ontzettend sloeg op ons. Ik luisterde ernaar in m’n ziekenhuisbed en de tranen kwamen in m’n ogen.

“Wat zou je doen als er niets valt te zeggen. Niks te verklaren of niets uit te leggen. Ik weet nog maar een klein beetje van het leven. Ik heb de wijsheid nog niet in pacht, hier bij deze, nee. Alleen het besef dat het soms niet eerlijk is. Maar wat koop je daarvoor als het lot beslist. Je kan niks doen, alleen maar wachten. En tegen beter weten in met dat lot blijven lachen. Het is een ultieme test voor een klein beetje rust, maar.. Dit gun je niemand dus ik blijf bij de kust. Plus het feit dat dansen de beste optie is. Want de definitie van een optimist ben jij. En je kent mij, ik ben daar gevoelig voor. We moeten door maar, tegen welke prijs. Dus ik wil je laten weten om m’n hand uit te steken. Dat ik er ben voor jou, hier, dus bij deze.”

Het lied kwam binnen en steeds weer luister ik ernaar. En telkens doet de tekst mij beseffen dat ‘zij’ er is voor mij. Zij begrijpt mij, zij steunt mij en zij ziet mij! En ik ben een optimist…

Meestal pik ik stukjes tekst uit een song die veel voor mij betekenen en die soms helpen mij beter uit te drukken. Maar dit liedje bevat zoveel! Zoveel meer dan flarden tekst.

“Ja, dus kom laten we dansen. En laat je dragen op een zee van uitgestoken handen. Niemand kan het doen met zulke grote lasten. Niemand die kan alles hier zonder iemand anders. En iedereen z’n route, misschien kan de wetenschap dat je niet alleen bent de pijn wel wat verzachten. Het lot bracht ons samen en kijk waar we staan. Vol levenslust en een eigenwijs karakter. Gezegend met de neiging om te blijven dansen. Het is zo verleidelijk je zelf te verliezen. Datgene dat geweest is, alsof er niks veranderd. Maar hoe groter de pijn en hoe groter het gemis. Laat je beseffen dat de liefde groter is. Dus ik wil je laten weten door mijn hand uit te steken. Dat ik er ben voor jou, hier, dus bij deze.”

Ik verlies mijzelf niet! Niet door hetgeen mij overkomt. En dat terwijl het mij enorm veel pijn geeft en het leven zo beperkt. Maar de beperking laat mij zoveel anders beseffen en zien. Iets dat ik waarschijnlijk niet gezien had als ik ‘geleefd’ had en was doorgegaan.

“Dans om te beseffen. Dansen om te vergeten. Dans om los te laten wat je even niet wilt weten. Dansen zonder reden. Dansen om te bewegen. Dansen om te hopen, hopen. Hoop doet leven. Dans met mij vanavond. Dans tot alles stil staat. En mocht het licht ooit uit gaan dan zal ik aan jouw kant staan. Laten, laten we dansen! Laten we dansen. Laten we dansen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons