29 januari 2017 Dennis 't Hart

Drinking beer with dad

“It’s the simple things in life. But life ain’t so simple right. And times get hard and people can make you mad.”

Ik lig in bad, het is half drie zondagmiddag. Rens en de kids zijn naar de bioscoop, met een zakje popcorn en M&M’s aan het genieten van een leuke film. Ik lig in bad en als ik mijn ogen sluit, komt er ook een stukje film voorbij.

“Nowadays most things have changed.”

Sam is vrijdagmiddag uit school met z’n beste vriend mee gegaan en natuurlijk belanden ze op het strand waar hard gewerkt wordt aan het paviljoen. Hoe fijn en hoe lekker is het om daar vrij en onbekommerd te kunnen spelen en te genieten van de elementen.

“I’d play him songs all through the night.”

Uiteraard willen de jongens bij elkaar logeren en Rens brengt in de avond zijn slaapspullen. De volgende morgen is er geen voetbal en gaan ze mee om te spelen op het strand terwijl Martin en Wendy keihard werken aan hun droom.

Zaterdag overdag wordt er hockey gespeeld en zwemles genoten door de meiden. Rens zorgt dat alles lekker loopt en eind van de middag genieten we met z’n negenen van een biertje, een wijntje, limonade en Orangina. Iedereen rozig van de dag en gelukkig kan ik liggend op m’n bed beneden erbij blijven.

De kids eten lekker aan tafel en even later komt de Thai vier heerlijke maaltijden bezorgen. Een extra peper wordt gesneden en met tranende ogen de maaltijd genuttigd. De laatste hap nog net doorgeslikt, verdwijn ik rond acht uur mijn bed in. Misschien iets te lang gezeten, maar zeker lang genoten.

“We’ll hem and haw, we’ll cuss and fight. But I’ll pass along life’s best advice.”

Zondagochtend een paar kleine aanvaringen met Sam. Er zit hem duidelijk iets dwars. Ik ga het samen met hem en Rens bespreken. En daar waar hij het eerst moeilijk vindt om het te vertellen, komt het er toch uit.
Natuurlijk hangt er een sfeer in huis van een zieke vader en natuurlijk is dat niet te vermijden. Dat snapt hij ook wel. Maar zijn vader is wel ziek en loopt niet te sjouwen met zware stenen, voetbalt niet, bouwt niet een hut op het strand of neemt hem niet mee naar de sportwinkel. Zijn vader ligt of boven op bed, of beneden op bed of in het ziekenhuis.

“I wish forever our time could last. I wish this world wouldn’t move so fast.”

Hij mist dat, maar kan het gevoel wel delen met mij. Ik schiet vol en vertel hem, hoe trots ik op hem ben. En dat ik zo ontzettend blij ben, dat hij zo’n leuke stoere vriend heeft en dat ik ook zo’n leuke stoere vriend heb. En dat zij met Sam wel zulke gave avonturen beleven. Ik zeg het en de tranen springen in mijn ogen. Rens huilt ook en Sam knuffelt mij terwijl we alle drie stil onze tranen laten lopen.

“Now son I’m so damn proud of you. And the young man you’ve turned into. You’re the best son a father could ever have.”

Dat klote lek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons