18 februari 2017 Dennis 't Hart

Help

“I need somebody, not just anybody. You know I need someone.”

Op de één of andere manier kan muziek voor mij, verbanden leggen tussen hetgeen gebeurt in m’n leven en hetgeen dat zich afspeelt in m’n hoofd.
Ik vind dat moeilijk, ‘hulp’ vragen. Gedachtes als, hoe serieus wordt mijn hulpvraag ingeschat en wat wordt er wel niet gedacht over mij.

“When I was younger, so much younger than today. I never needed anybody’s help in any way. But now these days are gone, I’m not so self-assured… Now I find I’ve changed my mind, I’ve opened up the doors…”

Ik heb nogal een instelling van alles zelfstandig te kunnen doen. Het is een soort zelfbescherming. En het maakt mij minder kwetsbaar. Ik ben in die overtuiging gaan geloven. En als je met die overtuiging toch om ‘hulp’ moet gaan vragen, dan maakt dat zwak en hulpbehoevend.

“And now my life has changed in oh-so-many ways. My independence seems to vanish in the haze. But every now and then I feel so insecure. I know that I just need you like I never done before.”

Door hulp en onderzoek ben ik erachter gekomen dat die zelfbescherming, die overtuiging omgebogen kan worden. Ik vind het heus niet makkelijk en soms ook ontzettend spannend om om ‘hulp’ te vragen.

En als ik mij bedenk, wat ik zou doen als iemand hulp nodig heeft? Dan hoef ik geeneens na te denken. Dan help ik. Met alles in mij, zal ik klaar staan en degene helpen en steunen zoveel ik kan. En juist deze gedachte maakt mij krachtiger in het zelf vragen om ‘hulp’.

“Help me if you can, I’m feeling down. And I do appreciate you being ‘round. Help me get my feet back on the ground. Won’t you please, please help me?”

Ik stel mij kwetsbaarder op. En ben in mijn ‘hulpvraag’ zo duidelijk mogelijk. En daarbij vraag ik expliciet of de ‘hulp’ echt gegeven kan worden.

“Now I find, I’ve changed my mind, I’ve opened up the doors.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons