25 februari 2017 Dennis 't Hart

No tomorrow

“How long will it take to mend? How long will it take? It depend…”

Om 01:15h werd ik wakker, het is vrijdag- op zaterdagnacht. Pijn, ongelofelijk, mijn kop doet zo’n ongelofelijk zeer. Niet te doen. Zou allerlei krachtige termen willen en kunnen gebruiken om het te onderstrepen. Maar het wordt er niet minder door.

Iemand zei; ‘Ik zie bijna niets aan je.!’  En ik dacht; ik zou je mijn doktersrekeningen willen laten zien… Ik laat mij soms zien, als het net even beter gaat.

“Another moment to make me wonder, another sentence to help me through.”

Sinds woensdagavond lig ik er compleet af. Onderdruk en pijn is er altijd. Maar sinds woensdag. Het kwam opeens zo heftig opzetten. Nog net niet kotsen, maar….

“How long will I shun the race. And sit around in my denim shirts?”

En ik probeer mij kranig te houden. Mijn kinderen naast m’n bed, vriendjes en vriendinnetjes van hen naast m’n bed. Het gebeurt, ik richt mij even iets op. En telkens, toch die knuffel geven, de vraag beantwoorden en even helpen met de plaatsnamen in de provincies Noord Brabant en Limburg te leren. En als die deur weer sluit, stort ik weer in het ravijn.

Vanavond Thais gegeten met Rens,  beetje zittend en snel weer liggend op m’n bed beneden. Samen een film gekeken. Samuel L. Jackson. Nee niet ‘Pulp Fiction, The Hateful Eight of The 51st state.’ Maar ‘Coach Carter’.

Het is zo ongelofelijk kut. Wat een beperking die verdomde Liquorlek! Word er soms zo gefrustreerd van en die pijn moet ik ondergaan. Een Oxazepam om een beetje ‘suf’ te worden, meer is er niet. En af en toe een espresso.

“How long will it take to break the plans that I never make. Too long have I sat outside. I know all the neighbours cars.”

En dan lig ik nu een beetje te schrijven. Muziek van Suède op m’n oren. Het lijkt wat onsamenhangend, deze blog. Maar in bed, kwamen er allerlei verhalen in m’n hoofd voorbij. En die wil ik dan toch even aan een blog kwijt.

“Another moment to make me wonder. Another sentence to help me through.”

Gelukkig ook gedachtes van ‘what if…’, ‘stel dat het Schievink gaat lukken…’ en wie weet ga ik genezen. Onbevangen ben ik niet meer, maar soms laat ik die gedachtes toe, om toch weer even rust te vinden in bed. Mijn bed, waar ik inmiddels al weer ruim twee en en halfjaar lig….

Ik duik er zo weer in, het is alweer 03:30h geweest en morgen is er weer een nieuwe dag. Net zoals voor iedereen een dag waarvan je nog niet helemaal weet wat het brengt, of toch wel….

“Fight the sorrow, fight the sorrow, fight the sorrow. Like there’s no tomorrow.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons