3 maart 2017 Dennis 't Hart

Driving the last spike

“Leaving my family behind me. Not knowing what lay ahead. Waving goodbye, as I left them in tears. Remembering all we’d said.”

Vrijdag middag, zo vlak voordat ’t weekend begint. Ik lig op bed. Probeer met behulp van meditatie rustig te worden en als ik na twintig minuten de meditatie afrond, voel ik de behoefte om muziek aan te zetten. Spotify op m’n oren, omdat een plaatje opzetten net even te veel moeite kost!

Genesis, uiteraard wel aanwezig als langspeler, kies ik en dan met name een album dat juist door de kenners niet gezien wordt als een ‘echte’ Genesisplaat. Op deze plaat hoor ik: ‘Driving the last Spike.’ Voor mij een prachtige song!

“But I can hear my children’s cry. I can see the tears in their eyes. Memories of those I’ve left behind. Oh just still ringing in my ears. Will I ever go back again.”

Best pittige teksten die ik hoor, en ik voel ze ook. Ze komen binnen. Juist op een dag als deze. Een belangrijke dag ofwel zoals ik vanmorgen aangaf binnen het ‘Liquorlekteam’, een memorabele dag!

Vandaag is de aanvraag afgerond wat betreft de zorgverzekering. Renske heeft alles opgeschreven waarvan wij vinden dat dit noodzakelijk is voor een gedegen aanvraag. Daarvoor hebben wij met het team alle mogelijkheden onderzocht en contacten gelegd met experts, doktoren, ziekenhuizen en andere verzekeringen om door de juiste voorbereiding zo goed mogelijk ons doel te behalen. Vergoedingen!

“Driving the last spike. Lifting and laying the track. With blistering hands. And the sun burning your back.”

En nu? Nu ligt het in de handen van een organisatie die moet beoordelen of ik hiervoor in aanmerking kan komen. Andere mensen die bepalen of, en hoeveel vergoed kan worden om ‘mijn leven’ weer terug te krijgen. Mijn leven!

“I looked to the sky, I offered my prayers. I asked him for guidance and strength. But the simple beliefs of a simple man lay in his hands, and on my head. My head..”

Ik heb een stukje in de aanvraag beschreven over de emotie, de pijn en de invloed van mijn ziekte op mijn gezin. Een stukje inzage in mijn hart en gevoel. En daarna het hele medische traject van de afgelopen jaren.

“I sold them my heart. I sold them my soul. I gave everything I had. But they couldn’t break my spirit. My dignity fought back. Fightback. Just fightback.”

Wat een verhaal. Juist om dat traject weer te lezen en de pijn weer te voelen, ben ik in staat om te smeken….

“Can you hear me. Can you see. Don’t you hear me. Don’t you see.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons