17 mei 2017 Dennis 't Hart

No sound but the wind

Soms is de stilte zo aanwezig dat ik niets meer hoor dan enkel mijn eigen adem. Die stilte voelt leeg en verdovend. Het is een aanwezigheid van niets, die te vergelijken is met een donkere ruimte waarin je geen hand voor ogen ziet. Er is niets, er komt niets en er gebeurt niets. De stilte is vaak het gevolg van het herstellen van een zeer pijnlijke fase. Of, de stilte is een voorbode op wat gaat komen en dan ontstaat het, als ik in een cocon wil geraken. Een cocon om mezelf op te laden en klaar te maken voor de volgende stap.

We can never go home. We no longer have one.
I’ll help you carry the load. I’ll carry you in my arms.
The kiss of the snow. The crescent moon above us.
Our blood is cold and we’re alone…
But I’m alone with you.

De stilte is eenzaam. ik word totaal op mezelf terug geworpen. En in de stilte ontstaan dan allerlei emoties. Pijn, angst en onzekerheid. Emoties die je ontzettend dicht bij jezelf brengen. En houden. Toch moet ik ze ondergaan, ik onderga ‘ze’. Er aan voorbij gaan, is geen optie.

Help me to carry the fire. We will keep it alight together.
Help me to carry the fire. It will light our way forever.

Ik heb vrij snel gekozen om niet mijn ogen te sluiten voor hetgeen dit allemaal psychisch met mij doet. Het is niet alleen het ‘ziek’ zijn. Het is naast het ondergaan van de vele pijnen, ook het ondergaan van de psychische aspecten die hierbij horen. De emoties als pijn, angst en onzekerheid komen regelmatig voorbij en bespreek ik ook. Niet met iedereen. Maar ik bespreek het wel.

If I say shut your eyes. If I say look away.
Bury your face in my shoulder. Think of a birthday.
The things you put in your head, they will stay here forever.
Our blood is cold. And we’re alone, love.
But I’m alone with you.

Pijn is er altijd. Dag in, dag uit…. Vooral in mijn hoofd. Juist in mijn hoofd. Maar ook in mijn rug en benen. En het is niet te onderdrukken. En pijn went niet. Het enige wat went, is als het even iets minder pijnlijk is. Dat is lekker, maar komt steeds minder vaak voor en duurt ook nog eens korter.

Help me to carry the fire. We will keep it alight together.
Help me to carry the fire. It will light our way forever.

Angst is iets wat redelijk nieuw voor mij is. Ik ben niet zo angstig uitgevallen. Eerder was ik onbevangen. No fear. Maar die onbevangenheid heeft flink plaatsgemaakt voor angst. Zeker de laatste weken voel ik dat meer en meer. Dat komt omdat het uur ‘U’ nadert. Ik voel dat het moet gaan gebeuren in Los Angeles. Ik kan er niet overheen kijken. Daar zit veel angst.

Help me to carry the fire. We will keep it alight together.
Now help me to carry the fire. It will light up our way forever.

En onzekerheid. Ook zo’n eigenschap die ik niet veel eerder ben tegengekomen in mijn leven. Maar door niet te kunnen doen, wat ik zou willen en moeten doen, is onzekerheid er flink ingeslopen. Op allerlei vlakken kom ik het tegen. En moet ik ermee omgaan. Het aangaan en doorstaan. En dat doe ik.

If I say shut your eyes. If I say shut your eyes.
Bury me in suprise. Where I say shut your eyes.

In de vele stiltes kom ik ‘ze’ tegen. ‘No sound but the wind….’

Help me to carry the fire. We will keep it alight together.
Help me carry the fire. It will light our way forever.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons