1 juni 2017 Dennis 't Hart

In the air tonight

“I can feel it coming in the air tonight, oh Lord.
And I’ve been waiting for this moment for all my life, oh Lord.
Can you feel it coming in the air tonight, oh Lord, oh Lord.”

Even voor zevenen in de vroege dinsdagochtend, komt de ambulance voorrijden. Mijn vader doet de deur open en vrolijk stapt Wies, mijn verpleegkundige ons huis binnen. Ze is al vroeg vanuit Leiden vertrokken, om via Schiphol mij op te halen. Het voelt emotioneel om afscheid te nemen van mijn ouders en niet te weten, wanneer ik weer terugkom. De buren in de straat zwaaien mij uit en even later rijd ik het vertrouwde Schiphol binnen. Bij het KLM gebouw betreden we het platform en na een controle, mogen we achter een gele auto over het platform naar de Boeing 747-400 rijden.

Als ik arriveer bij het vliegtuig en de deuren open gaan van de ambulance, kijk ik richting de vertrekhal. Ik lig op de brancard en het lijkt alsof ik Rens en de kids zie staan. ik bel meteen en Rens vertelt ook dat ze mij zien. Sam kan het niet aanzien…Zij zijn vanmorgen even na zessen vertrokken en staan inmiddels klaar om te gaan ‘boarden’. Maar eerst word ik via een lift het vliegtuig in gebracht. en als ik binnen kom, staat een groot deel van de crew bij de deur en heet de bemanning mij welkom. Linda, een bevriende stewardess staat er ook en ik moet huilen. Het gaat nu allemaal echt gebeuren en ik voel zoveel emotie. De lieve woorden overvallen mij.

“Well I remember, I remember, don’t worry, how could I ever forget.
It’s the first time, the last time we ever met.”

Niet veel later helpt Wies mij op de stretcher en het op maat gemaakte matras van Niels zorgt voor de nodige comfort. Ik lig, zucht en haal diep adem. Ik lig in het vliegtuig op weg naar Los Angeles. Even later staan Rens, Sam, Liz en Evi naast mij. Zij mochten als eerste instappen en ik word overladen met knuffels en dikke kussen. Rens en ik hebben de tranen in onze ogen en zijn overmand door emoties.

Als ik naar rechts kijk zie ik de gespannen koppies, maar ook koppies die zin hebben in het avontuur. Alle stewardessen en een piloot komen langs en wensen ons een goede vlucht. Even later heet de gezagvoerder via de speakers ons allemaal welkom aan boord van het vliegtuig. Ook heet hij mij en het gezin speciaal welkom en vertelt de passagiers, dat de KLM vandaag een speciale passagier vervoert en dat zijn gezin meegaat naar Los Angeles voor een levensveranderende behandeling. Dat komt bij mij en Rens behoorlijk binnen. Wij moeten even flink slikken en bijkomen van deze woorden. De kids worden overladen met allerlei cadeautjes, twee grondstewardessen brengen hele grote zakken drop en Linda belooft dat de meiden tijdens de vlucht mogen helpen.

“And I can feel it coming in the air tonight, oh Lord.
Well I’ve been waiting for this moment for all my life, oh Lord
I can feel it coming in the air tonight, oh Lord
Well I’ve been waiting for this moment for all my life, oh Lord, oh Lord.”

We gaan opstijgen en meteen voel ik de druk flink veranderen in mijn hoofd. Het voelt niet best, maar hou me kranig. Thuis kreeg ik nog een spuit in mijn buik en ik slik al twee dagen rustgevende pillen. Tijdens de vlucht voel ik mij steeds zieker worden en de koppijn is heftig. Wies haalt koffie en laat mij nog meer rustgevends slikken. Ik ben erg suf en val af en toe in slaap. Zittend eet ik snel een hapje maar ik kan maar een paar minuten rechtop. De laatste zeven uur van de vlucht vind ik erg pijnlijk en als we eindelijk de daling hebben ingezet, lijkt de druk te verminderen. Aan de grond is de hoofdpijn flink afgenomen.

Aan de gate kunnen Rens en de kids met Linda mee, en worden opgevangen door een team aan de grond. Zij kunnen meteen door de douane en hun koffers ophalen. En op het moment dat ik in de ambulance lig, en bel met Rens, is zij al op weg met de shuttlebus naar de autoverhuur. De ambulance rijdt daar ook heen en vrij snel rijden we achter elkaar naar ons appartement.

Na het afscheid van Wies en Linda, ploffen we neer op bed en beseffen wij ons, dat we in Los Angeles zijn. Alhoewel, beseffen…. Het moet nog flink landen. Maar het Cedars Sinaï en Wouter Schievink zijn op een kleine zes minuten rijden van ons verwijdert. Dicherbij zijn wij nog niet eerder geweest.

“I can feel it coming in the air tonight, oh Lord
Well been waiting for this moment for all my life, oh Lord.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Simple Share Buttons